Niezwykle trudno jest odrzucić wszelkie z góry przyjęte założenia na temat funkcjonowania świata - a jeszcze trudniej spojrzeć na otaczającą nas rzeczywistość bez wpływu poglądów przejętych od innych. Równie ciężko jest dostrzec, że te zapożyczone idee to w rzeczywistości przekonania, a nie fakty.
Wszyscy pytają, kiedy załamie się dolar. Tymczasem pytanie brzmi: kiedy Fed będzie musiał dokonać wyboru między ratowaniem obligacji a ratowaniem dolara?
Spośród wielu czynników powodujących rozpad systemowy żaden nie jest tak wszechobecny, a jednocześnie tak niedoceniany, jak "homogenizacja rozkładu" – doświadczamy jej na co dzień, ale nie zauważamy, ponieważ "homogenizacja codziennego życia" jest obecnie tak powszechna, że stanowi wodę, w której płyniemy.
Dzisiejsze światowe potęgi prowadzą swoistą symulację słabej i chwiejnej republiki, która rządziła Niemcami przed II wojną światową.
Niedawno wygłosiłem przemówienie w Chatham House w Londynie, jednym z czołowych europejskich think tanków o orientacji globalistycznej – a zarazem na terenie wrogim dla amerykańskich konserwatystów. Podczas tej wizyty miałem okazję z pierwszej ręki zapoznać się z niektórymi czynnikami oraz rażącym zaprzeczaniem faktom, które stały za przerażającymi zamieszkami, jakie wybuchły w tym miesiącu we Francji i innych krajach europejskich.
Upadek moralny i korupcja nie są pojęciami abstrakcyjnymi. Nagradzanie najgorszych – ludzi pozbawionych skrupułów i fundamentów etycznych – przy jednoczesnym karaniu najlepszych, czyli osób o wysokich standardach moralnych, tworzy samonapędzający się mechanizm, który prowadzi system do nieuchronnego rozpadu. Najgorsi prosperują tak dobrze, że przejmują kontrolę nad całym systemem, podczas gdy najlepsi stają się ofiarami wyzysku lub marginalizacji, sprowadzeni do roli "podatkowych osłów" czy wręcz przymusowych robotników, pracujących na rzecz tych pierwszych.
To, że ukryte grabieże dokonywane przez bogatych prowadzą do fizycznych grabieży ze strony tych, którzy zostali okradzeni, jest tak oczywiste, iż stanowi absolutne tabu w "wytwornych” kręgach osób odpowiedzialnych za ochronę owych ukrytych grabieży. Chroni się je za pomocą wyświechtanych haseł o "rynkowych siłach" oraz szeregu starannie zamaskowanych mechanizmów, takich jak państwowe dotacje, ulgi podatkowe, wykorzystywanie informacji poufnych, manipulacje rynkowe i tym podobne.
Rząd USA właśnie zamknął księgi za rok budżetowy 2026. Szczerze mówiąc, końcowy bilans budżetowy przypomina sytuację typową dla "republik bananowych”. Deficyt w tym roku wyniósł 1,992 biliona dolarów (1992 miliardy). Tę lukę między dochodami a wydatkami rządu pokryto długiem.
To drugi esej z serii "Prawdę mówiąc...” (Truth Be Told).
Zazwyczaj unikam igrania z ogniem – a konkretnie poruszania tematu MAGA ("Uczyńmy Amerykę znów wielką") – jednak obecny moment dziejowy zmusza mnie do przedstawienia kilku uwag, nawet jeśli wywoła to oburzenie.
W filmie "Lombardzista" (ang. The Pawnbroker) z 1964 roku Rod Steiger wciela się w postać Sola Nazermana – ocalałego z Holokaustu właściciela lombardu w Harlemie. W jednej z pamiętnych scen młody asystent pyta go, w co wierzy. "W pieniądze" – odpowiada Nazerman. Pieniądze mają niezwykłą moc. Pozwalają kupić wygodę, luksus, ulgę w bólu, a czasem nawet samo życie. Następnie dodaje, powodowany gniewem.