10 marca bezpartyjny waszyngtoński think-tank o nazwie "Committee for a Responsible Federal Budget" opublikował raport zatytułowany: "Break Glass: A Plan for the Next Economic Shock” ("Rozbić szkło: plan na kolejny szok gospodarczy”).
Kiedy kredyt rośnie szybciej, niż może zostać wchłonięty przez produktywne inwestycje, powstające bańki kredytowo-aktywowe niszczą gospodarkę. Jest to rezultat asymetrycznego skalowania: kredyt (czyli dług, pieniądz "pożyczony do istnienia”) może być tworzony praktycznie bez ograniczeń - miliardy za pomocą kilku kliknięć - podczas gdy produktywne inwestycje rosną jedynie stopniowo.
Problem z przewidywaniami opartymi na przeszłości polega na tym, że dostrzegane przez nas analogie są interpretacjami, co oznacza, że jeśli jedna interpretacja podoba nam się bardziej od alternatywnych, rozciągamy obecny kryzys i przeszłe kryzysy, aby pasowały do naszej preferowanej interpretacji.
Po kolei giełdowe "byki" tracą kolejne podpory rynku. Podczas początkowej fali wyprzedaży na rynku akcji optymistycznie nastawieni inwestorzy wskazywali na "szerokość rynku" (breadth) jako dowód na to, że pod powierzchnią rynków wciąż istnieje siła. Wiele różnych akcji rosło jednocześnie, a nie tylko kilka największych spółek. W końcu — jak mogłaby rozwinąć się bessa, jeśli ogólna szerokość rynku znajduje się na historycznych maksimach?
Jak wspomniałem wczoraj, wojna z Iranem ma potencjał, by rozpętać kolejną falę inflacji w Stanach Zjednoczonych. Oceniliśmy już zagrożenie, jakie ten konflikt stanowi dla cen energii. Dziś chcę skupić się na fakcie, że USA były już na progu drugiej rundy inflacji JESZCZE PRZED wojną z Iranem.
Perskie Imperium Sasanidów – znane również jako Imperium Irańczyków – stało się poważnym problemem dla Rzymu w połowie III wieku naszej ery. Irańczykami rządził niezwykle agresywny król o imieniu Shapur I, który nie miał wielkiego szacunku dla wielkości i autorytetu Cesarstwa Rzymskiego. A przy ograniczonej obecności Rzymu na Bliskim Wschodzie Shapur dostrzegł okazję do ataku.
Najnowsze doniesienia. Przewidywanie jest trudne, zwłaszcza w odniesieniu do przyszłości. Jednym z rozwiązań jest niejednoznaczność: "przewidywania z kanapy" w poetyckich aluzjach, które można interpretować na wiele sposobów.
Świat nie obudził się pewnego ranka i nie postanowił nagle przestać ufać dolarowi. To był proces. Stopniowo, a potem nagle - jak to zwykle bywa z takimi rzeczami.
Rynki finansowe stoją w obliczu kryzysu. Wirtualne ustanie dostaw energii z Bliskiego Wschodu będzie miało bardzo poważne konsekwencje dla globalnej inflacji, rentowności obligacji oraz samego dolara.
Żyjemy w czasach końca pewnej epoki. A właściwie dwóch epok. Aby zrozumieć, dokąd zmierzamy, trzeba najpierw zrozumieć, kiedy system po raz pierwszy się załamał.