Od ulic Paryża po Cieśninę Ormuz – zachodnie liberalne gospodarki wpadły w pułapkę, którą same na siebie zastawiły.
Kryzys na światowym rynku ropy i energii w ostatnim czasie wyraźnie się pogłębił. Problem nie polega przy tym wyłącznie na niedoborze samej ropy. Coraz większym zagrożeniem staje się możliwość fizycznego dostarczenia odpowiedniej ilości surowca do właściwego miejsca, jego transport, rafinacja oraz dystrybucja gotowych produktów paliwowych, przede wszystkim diesla i paliwa lotniczego. Sytuację dodatkowo komplikują wydarzenia geopolityczne na Bliskim Wschodzie, zakłócenia transportu morskiego, spadające zapasy, problem rafinacji, ograniczenia rosyjskiego eksportu oraz zbliżający się okres zimowy na półkuli północnej.
Pakt obronny między Pakistanem, Arabią Saudyjską i Turcją pokazuje, jak bardzo osłabły wpływy USA na Bliskim Wschodzie — i jak regionalne mocarstwa zaczynają teraz same kształtować swój porządek bezpieczeństwa.
W ślad za artykułem w Nikkei Asia Review, który donosił, że Chiny wkrótce wprowadzą kontrakt terminowy na ropę wyceniany w juanach, pojawiło się pewne zamieszanie co do tego, co to właściwie oznacza. Artykuł wskazywał, że w połączeniu z istniejącymi kontraktami terminowymi na złoto wycenianymi w juanach, eksporter ropy do Chin, zawierający kontrakt na przyjmowanie płatności w juanach, mógłby wykorzystać te dwa kontrakty terminowe do odbioru fizycznego złota jako zapłaty za ropę.