Jakiś czas temu dostałem komentarz od subskrybenta, który dał mi do myślenia.
"Może ktoś powinien dokładniej przyjrzeć się metodzie obliczania indeksu dolara. Coś mi mówi, że jest bezużyteczny, a wykresy z jego użyciem wprowadzają w błąd.”
Każdy jest teraz ekspertem od Chin. Innymi słowy, każdy ma swoje zdanie na temat Chin, a większość tych opinii mieści się w uproszczonych obozach "byków” i "niedźwiedzi”.
To, co dzieje się w Zatoce Perskiej, jest zepsute do cna — brak słów, by to opisać.
Szaleńczy renegat w Gabinecie Owalnym wywołał tam pożogę, która może wpędzić całą globalną gospodarkę i system finansowy w katastrofę. I to nie tylko, ani nawet nie głównie z powodu zablokowania dostaw 23 milionów baryłek ropy dziennie z 105 milionów potrzebnych na świecie.
Wojna z Iranem zburzyła iluzję amerykańskiej supremacji militarnej i porządku, który utrzymywała. To nie jest porażka – to początek końca imperium pod wodzą USA.
Na wolnym rynku stopa procentowa spełnia jedną istotną funkcję. Mówi prawdę o czasie. Kiedy gospodarstwa domowe oszczędzają więcej, wyrażają preferencję dla późniejszej konsumpcji niż teraz. Podaż funduszy pożyczkowych rośnie, stopy procentowe spadają, a przedsiębiorcy otrzymują precyzyjny sygnał, że realne zasoby zostały uwolnione na długoterminowe inwestycje. Struktura produkcji wydłuża się – bardziej kapitałochłonne projekty stają się opłacalne. Potencjał gospodarki rośnie w sposób zrównoważony.
Jak już wcześniej wspomniałem, najbardziej krytyczny aspekt konfliktu w Iranie dotyczy Cieśniny Ormuz, wąskiego (około 30 mil szerokości w najwęższym miejscu) kluczowego szlaku żeglugowego dla globalnych dostaw energii. 20% światowych dostaw ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez ten szlak.
Omawiana tutaj dynamika nie ma nic wspólnego z nagłówkami gazet z ostatnich kilku tygodni czy miesięcy, ani z geopolityką czy wahaniami na giełdzie. Te procesy trwają od lat lub wręcz od dekad .Teraz wreszcie serwowany jest bankiet konsekwencji, a każdy z nas dostaje miejsce przy stole, czy tego chce, czy nie.
WASZYNGTON - Zjednoczone Emiraty Arabskie rozpoczęły rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi na temat uzyskania zabezpieczenia finansowego na wypadek, gdyby wojna z Iranem pogrążyła bogate w ropę państwo Zatoki Perskiej w głębszym kryzysie - poinformowali amerykańscy urzędnicy.
Wydawało się, że apetyt Donalda Trumpa na ryzyko się wyczerpał, a jego obawy narastały. Był Wielki Piątek, popołudnie w niemal pustym skrzydle zachodnim Białego Domu, wkrótce po tym, jak prezydent dowiedział się o zestrzeleniu amerykańskiego samolotu w Iranie i zaginięciu dwóch lotników. Trump godzinami krzyczał na swoich doradców. "Europejczycy nie pomagają”, powtarzał wielokrotnie. Średnia cena benzyny wynosiła 4,09 dolara. W jego głowie wciąż przewijały się obrazy irańskiego kryzysu zakładników z 1979 roku – jednej z największych porażek prezydentury w ostatnich czasach – jak twierdzą osoby, które z nim rozmawiały.
Obecna sytuacja makroekonomiczna i geopolityczna jest w swojej istocie zaskakująco prosta, choć jej konsekwencje są ekstremalnie złożone i wielowarstwowe. Wszystko sprowadza się do jednego fundamentalnego pytania: czy Cieśnina Ormuz jest otwarta, czy zamknięta. To nie jest jeden z wielu czynników. To czynnik dominujący, który w tej chwili steruje niemal całym globalnym układem gospodarczym i finansowym. Jak podkreślono w rozmowie, to "rynek jednego czynnika”.