Podczas zamkniętych spotkań J. D. Vance wielokrotnie kwestionował sposób, w jaki Departament Obrony przedstawia wojnę z Iranem, a także to, czy Pentagon nie zaniża skali tego, co wydaje się drastycznym uszczupleniem amerykańskich zapasów rakiet.
Donald Trump kandydował na urząd prezydenta jako populista i wygrał jako populista. Wszyscy "zwyczajowi podejrzani” (usual suspects) - tacy jak Hillary Clinton - potępiali go jako populistę. Polityczny podręcznik, którym posługiwała się jego kampania, serwował wyborcom typowo populistyczne hasła. To znaczy: Trump obiecywał służyć "zwykłym ludziom”, walcząc z klasą rządzącą, "osuszając bagno”, karząc skorumpowanych, kończąc rządowy system uprzywilejowania i ogólnie rzucając klucz w tryby maszyny wyzysku klasy rządzącej. Jednak teraz, gdy do końca kadencji Trumpa pozostały jeszcze prawie trzy lata, jest całkiem jasne, że Trump nie zrobi nic, co mogłoby faktycznie pokrzyżować plany rządzącej elicie.
To, co dzieje się w Zatoce Perskiej, jest zepsute do cna — brak słów, by to opisać.
Szaleńczy renegat w Gabinecie Owalnym wywołał tam pożogę, która może wpędzić całą globalną gospodarkę i system finansowy w katastrofę. I to nie tylko, ani nawet nie głównie z powodu zablokowania dostaw 23 milionów baryłek ropy dziennie z 105 milionów potrzebnych na świecie.
Wojna z Iranem zburzyła iluzję amerykańskiej supremacji militarnej i porządku, który utrzymywała. To nie jest porażka – to początek końca imperium pod wodzą USA.
Wydawało się, że apetyt Donalda Trumpa na ryzyko się wyczerpał, a jego obawy narastały. Był Wielki Piątek, popołudnie w niemal pustym skrzydle zachodnim Białego Domu, wkrótce po tym, jak prezydent dowiedział się o zestrzeleniu amerykańskiego samolotu w Iranie i zaginięciu dwóch lotników. Trump godzinami krzyczał na swoich doradców. "Europejczycy nie pomagają”, powtarzał wielokrotnie. Średnia cena benzyny wynosiła 4,09 dolara. W jego głowie wciąż przewijały się obrazy irańskiego kryzysu zakładników z 1979 roku – jednej z największych porażek prezydentury w ostatnich czasach – jak twierdzą osoby, które z nim rozmawiały.
Jeśli spojrzeć na fakty, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wojna w Iranie nie tylko stanie się największą klęską militarną w krótkiej historii Stanów Zjednoczonych, ale także strąci je z tronu jako jedynego hegemonicznego mocarstwa na świecie. – Eksperyment myślowy oparty na faktach.
Członkowie administracji Donald Trumpa odwołują się do swojego wewnętrznego Tukidydesa, parafrazując aforyzmy greckiego historyka o bezlitosnych realiach władzy w świecie państw kierujących się własnym interesem.
W całym świecie zachodnim demokracje zachowują swoje formy instytucjonalne, podczas gdy substancja, która niegdyś nadawała im sens, po cichu ulega erozji. To, czego jesteśmy świadkami, nie jest ciągiem odosobnionych porażek politycznych, lecz transformacją strukturalną.
Krassus był jednym z najbogatszych i najpotężniejszych ludzi w Rzymie.
Wraz z Juliuszem Cezarem i Pompejuszem wspiął się na szczyt władzy jako członek Pierwszego Triumwiratu – nieformalnego sojuszu trzech mężczyzn, który dominował w rzymskiej polityce, mimo że nie stanowił oficjalnego urzędu.
W dzisiejszych czasach cały świat jest sceną, a wszystko jest przedstawieniem na tej scenie. Witamy w Teatrze Absurdu, hollywoodzkiej scenografii z tektury i gipsu, stworzonej tak, by przypominała złote płatki i marmurowe kolumny, gdzie magiczne urządzenia i liny ukryte są za purpurowymi, aksamitnymi draperiami.