Cnotliwy cykl, w którym Ameryka gwarantowała stabilność na Bliskim Wschodzie w zamian za reinwestowanie przez państwa Zatoki dochodów dolarowych w amerykańskie obligacje skarbowe, został przerwany.
Konsekwencje wojny z Iranem złamią zachodnią hegemonię i znacznie szybciej, niż miałoby to miejsce w scenariuszach pokojowych, oddadzą istotne zasoby i władzę w ręce Globalnego Południa. Trump decyduje jedynie o tym, jak bardzo świat zostanie po drodze skąpany we krwi.
W ostatnich latach panowała powszechna opinia geopolityczna, że porządek świata zmierza w kierunku trzech centrów władzy: Stanów Zjednoczonych, Chin i Rosji. Pogląd ten zakładał, że potęga wynika przede wszystkim ze skali gospodarczej i potencjału militarnego.
Mówią, że waluta jest niestabilna, upolityczniona, zdegradowana, nieustannie zarządzana.
Mówią, że jest manipulowana u źródła i rozwadniana u kresu.
Mówią, że nie można jej ufać inaczej niż jako tymczasowej wygodzie. Nie można w nią wierzyć inaczej niż siłą przyzwyczajenia. I nie można jej szanować inaczej niż w ramach systemu, który domaga się tym więcej wiary, im mniej na nią zasługuje.
Nie codziennie prezydent brzmi tak, jakby był o krok od pełnego, kinowego zwrotu w stronę mrocznej strony mocy, ale tak się stało. Najnowszy wpis prezydenta Trumpa na Truth Social nie jest subtelny, nie jest dopracowany i zdecydowanie nie jest spokojny. Wygląda jak coś, co można przeczytać na forum Call of Duty, a nie z oficjalnego konta prezydenta.
W jaki sposób ta wojna przekształca Islamską Republikę, obnaża podwójne standardy porządku międzynarodowego i krystalizuje konflikty cywilizacyjne?
W ciągu najbliższych 10 minut chcę jasno przedstawić długoterminowym inwestorom końcową perspektywę dla złota – w szerszym kontekście jego wzrostu na tle słabnącego systemu pieniądza fiducjarnego.
Działania Waszyngtonu w wojnie z Iranem przyspieszają globalny chaos i pogłębiają niebezpieczną izolację Ameryki.
Często odnoszę się do dynamiki samokorekty i samolikwidacji. Systemy wykorzystujące sprzężenie zwrotne do równoważenia skrajności są samokorygujące. Zamiast przyspieszać w miarę zbliżania się do krawędzi, zwalniają i reorganizują się, aby uniknąć niekontrolowanego, samowzmacniającego się sprzężenia zwrotnego (tj. dodatniego sprzężenia zwrotnego), czyli dążenia do porażki.
Wyobraź sobie jedno państwo będące w centrum światowego systemu monetarnego. Imperium przepełnione bezprecedensowym bogactwem. Brzmi całkiem nieźle. Ale pod tą błyszczącą powierzchnią nie wszystko jest w porządku. Te ogromne bogactwa zniechęciły do rozwoju przemysłu w kraju. Państwo importuje większość swoich dóbr.