Trwająca batalia Scotta Bessenta z rynkiem obligacji zaczyna przypominać wojnę jego szefa z Iranem - rozpoczętą z jego własnej inicjatywy, z zagmatwanym zestawem celów, przeciwnikiem, którego możliwości zostały niedocenione, oraz mało wiarygodną drogą do zwycięstwa. I podobnie jak w przypadku konfliktu na Bliskim Wschodzie, wszyscy odczujemy jego skutki.
Gdybyś dziś rano zajrzał na Bloomberg, CNBC czy Yahoo Finance i zobaczył niemal same zielone wskaźniki na amerykańskich rynkach, nie pomyślałbyś, że to smutny dzień dla Ameryki.
W badaniu historii istnieje wzajemna gra między tym, co się wydarzyło, tym, co wiemy o tym, co się wydarzyło, oraz opowieściami, jakie na ten temat snujemy. Można wybrać dowolny temat, ale dla mnie nic nie przebija VI-wiecznej ateńskiej reformy gospodarczej – Seisachtheii. To zawsze aktualny temat, który stawia nas wszystkich w sytuacji, w której musimy zastanowić się, po czyjej stronie bylibyśmy wtedy i po czyjej stronie jesteśmy teraz.
Waluta rezerwowa ma trzy cechy: jest (i) środkiem wymiany, (ii) rezerwą wartości oraz (iii) jednostką rozliczeniową. Przez większość historii, aż do zawieszenia przez Richarda Nixona w 1971 systemu wymiany dolara amerykańskiego na złoto, "rezerwa wartości” dominujących walut niemal zawsze zależała od pewnego rodzaju powiązania ze złotem (Chiny po raz pierwszy wypróbowały pieniądz papierowy w dynastii Song, a Francja próbowała zabezpieczyć swoją walutę "Asygnata" skonfiskowanymi ziemiami kościelnymi podczas rewolucji francuskiej, ale żadne z tych doświadczeń nie zakończyło się sukcesem).
Za zeszłotygodniową wspólną interwencją na jenie ze strony amerykańskiego Departamentu Skarbu i japońskiego Ministerstwa Finansów stoi ważny przekaz. Tyle że nie jest to ten przekaz, który rynki otrzymywały do tej pory.
Ten artykuł to migawka z marca 1978 roku. Momentu, w którym dolar wchodził w fazę otwartego kryzysu zaufania. Żeby zrozumieć, dlaczego to ważne, trzeba cofnąć się do zmiany zasad gry, która nastąpiła dosłownie dziesięć dni później.
Dolar kontynentalny, wprowadzony do obiegu w 1775 roku, miał finansować walkę kolonii z Wielką Brytanią - amerykańską rewolucję. W rzeczywistości sfinansował mistrzowski pokaz tego, jak szybko waluta może wyparować, gdy nie ma żadnej kotwicy, żadnego wiarygodnego zabezpieczenia i nikogo, kto byłby gotów zatrzymać prasy drukarskie. Wyemitowano setki milionów banknotów kontynentalnych opartych wyłącznie na obietnicy przyszłego wykupu w złocie lub srebrze - których kolonie nie posiadały w wystarczających ilościach.
Największym zagrożeniem dla Amerykanów z klasy robotniczej i średniej jest nasza tracąca na wartości papierowa waluta.
W ostatnim tygodniu w Chinach wydarzyło się coś bez precedensu. Po raz pierwszy największym funduszem ETF w kraju nie jest fundusz inwestujący w akcje, lecz fundusz oparty na złocie. To właśnie do niego trafia dziś najwięcej oszczędności chińskich inwestorów indywidualnych.
Za niemal każdą walutą fiducjarną stoi dług. Pieniądz, którego nie można wymienić na złoto ani inny fizyczny towar o z góry określonej wartości. Opiera się przede wszystkim na zaufaniu do państwa, jego instytucji oraz zdolności gospodarki do dalszego rozwoju. Zaufanie to sprawia, że ludzie akceptują daną walutę jako środek płatniczy, przechowują w niej swoje oszczędności i wykorzystują ją w codziennym obrocie gospodarczym. Jednocześnie współczesny model gospodarczy w wielu rozwiniętych krajach opiera się na stałym przepływie kredytu. Firmy finansują inwestycje pożyczonym kapitałem, gospodarstwa domowe korzystają z kredytów hipotecznych i konsumpcyjnych, a państwa pokrywają część swoich wydatków poprzez emisję długu. W praktyce oznacza to, że znacząca część wzrostu gospodarczego jest wspierana przez stale rosnące zadłużenie.