W ciągu ostatniego roku rynki metali szlachetnych odnotowały historyczne wzrosty, a następnie spadki cen. Jest to oczywiście wynik działania podaży i popytu, ale pojawiły się również głosy o rynkowych manipulacjach.
Ogłoszono zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi, Iranem i Izraelem… Ale szkody z perspektywy inflacji zostały już wyrządzone.
W miarę jak rozliczenia za ropę z Cieśniny Ormuz coraz częściej odbywają się w juanach, Iran może doprowadzić do kryzysu w opartym na dolarze systemie handlu surowcami energetycznymi, zanim jeszcze Chiny podejmą ostateczny krok związany z wykorzystaniem złota.
Prawdopodobnie. Czytaj dalej.
Lato 2026 roku (czerwiec – sierpień) zapowiada się jako jedno z tych, które zapiszą się w historii.
W czasie kryzysu nie sprzedajesz tego, co chcesz. Sprzedajesz to, co możesz. Niedawne cofnięcie ceny złota nie jest odrzuceniem jego statusu bezpiecznej przystani, lecz dowodem jego ostatecznej roli: źródła płynności, gdy wszystko inne zamarza.
Niestabilność finansowa wkrótce znacznie się pogorszy, co czyni krótkoterminowe prognozy dla złota i srebra niepewnymi, ale długoterminowe są potwierdzone. To okazja do zakupu dla odważnych.
Mówią, że waluta jest niestabilna, upolityczniona, zdegradowana, nieustannie zarządzana.
Mówią, że jest manipulowana u źródła i rozwadniana u kresu.
Mówią, że nie można jej ufać inaczej niż jako tymczasowej wygodzie. Nie można w nią wierzyć inaczej niż siłą przyzwyczajenia. I nie można jej szanować inaczej niż w ramach systemu, który domaga się tym więcej wiary, im mniej na nią zasługuje.
W ciągu najbliższych 10 minut chcę jasno przedstawić długoterminowym inwestorom końcową perspektywę dla złota – w szerszym kontekście jego wzrostu na tle słabnącego systemu pieniądza fiducjarnego.
Często odnoszę się do dynamiki samokorekty i samolikwidacji. Systemy wykorzystujące sprzężenie zwrotne do równoważenia skrajności są samokorygujące. Zamiast przyspieszać w miarę zbliżania się do krawędzi, zwalniają i reorganizują się, aby uniknąć niekontrolowanego, samowzmacniającego się sprzężenia zwrotnego (tj. dodatniego sprzężenia zwrotnego), czyli dążenia do porażki.
Jerzy Washington powierzył Alexandrowi Hamiltonowi praktycznie niemożliwe zadanie we wrześniu 1789 roku.