Większość Zachodu zastanawiała się nad tym, jak konflikt na Bliskim Wschodzie wpłynie na Iran, a być może i na Chiny, ale niewielu mówi o kryzysie egzystencjalnym, który stoi u progu wszystkich innych, w tym samych Stanów Zjednoczonych.
Podsumowanie opiera się na treści wywiadu opublikowanego na kanale "Mario Nawfal's Interviews" , zatytułowanego "GLOBAL FOOD CRISIS COMING WITHIN THREE MONTHS – Luke Gromen On Iran War”. Jest to rozmowa pomiędzy prowadzącym (znanym z wywiadów geopolitycznych i ekonomicznych) a Lukiem Gromenem – analitykiem makroekonomicznym specjalizującym się w systemach monetarnych, energetyce i globalnych przepływach finansowych.
Każdy jest teraz ekspertem od Chin. Innymi słowy, każdy ma swoje zdanie na temat Chin, a większość tych opinii mieści się w uproszczonych obozach "byków” i "niedźwiedzi”.
Na wolnym rynku stopa procentowa spełnia jedną istotną funkcję. Mówi prawdę o czasie. Kiedy gospodarstwa domowe oszczędzają więcej, wyrażają preferencję dla późniejszej konsumpcji niż teraz. Podaż funduszy pożyczkowych rośnie, stopy procentowe spadają, a przedsiębiorcy otrzymują precyzyjny sygnał, że realne zasoby zostały uwolnione na długoterminowe inwestycje. Struktura produkcji wydłuża się – bardziej kapitałochłonne projekty stają się opłacalne. Potencjał gospodarki rośnie w sposób zrównoważony.
Jak już wcześniej wspomniałem, najbardziej krytyczny aspekt konfliktu w Iranie dotyczy Cieśniny Ormuz, wąskiego (około 30 mil szerokości w najwęższym miejscu) kluczowego szlaku żeglugowego dla globalnych dostaw energii. 20% światowych dostaw ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego (LNG) przepływa przez ten szlak.
Obecna sytuacja makroekonomiczna i geopolityczna jest w swojej istocie zaskakująco prosta, choć jej konsekwencje są ekstremalnie złożone i wielowarstwowe. Wszystko sprowadza się do jednego fundamentalnego pytania: czy Cieśnina Ormuz jest otwarta, czy zamknięta. To nie jest jeden z wielu czynników. To czynnik dominujący, który w tej chwili steruje niemal całym globalnym układem gospodarczym i finansowym. Jak podkreślono w rozmowie, to "rynek jednego czynnika”.
Analitycy i komentatorzy znacznie nie doceniają skutków inflacyjnych wojny z Iranem. Obecne zakłócenia w dostawach energii są znacznie poważniejsze niż embargo naftowe z 1973 roku.
Recesje nie wymagają gwałtownego wzrostu cen ropy naftowej/benzyny, ale gwałtowne wzrosty cen energii wywołują recesje. To logiczne, ponieważ węglowodory stanowią fundament każdej branży, od tak zwanych "zielonych” technologii, przez wszystkie branże high-tech (SpaceX, centra danych AI itp.), po transport, tworzywa sztuczne i wszystko inne.
Wyobraź sobie jedno państwo będące w centrum światowego systemu monetarnego. Imperium przepełnione bezprecedensowym bogactwem. Brzmi całkiem nieźle. Ale pod tą błyszczącą powierzchnią nie wszystko jest w porządku. Te ogromne bogactwa zniechęciły do rozwoju przemysłu w kraju. Państwo importuje większość swoich dóbr.
Niegdyś zapomniane peryferie, Morze Kaspijskie stało się dziś szachownicą wielkich mocarstw i nowych graczy, gdzie rurociągi wyznaczają niewidzialne linie frontu na wodzie i lądzie. Ropa, gaz i ambicje zderzają się tu, zamieniając spokojne wody w potencjalną beczkę prochu.